14 Mayıs 2010 Cuma

Bir akşamüzerinin adı : Meloş

İşle ilgili görüşüyoruz, konumuz şirket araçlarının sigortaları. Telefon görüşmelerimizde anlıyorum ki iyi anlaşacağız, yüz yüze görüşünce yanılmadığım ortaya çıkıyor.

Bisikletler oldu ilk konumuz. Geçen yaz arkadaşları ile birlikte –beyaz bisikleti ile- Yunanistan’a yaptığı günübirlik bisiklet turundan bahsetti, elbette içim eridi. Sonra akşamüzeri buluşmalarımız başladı. Ben çayın yanına kurabiye götürdüm yanımda, o kendisine Bulgaristan’dan gelmiş olan bademlerden ikram etti, karşılıklı gösterilen özeni kim sevmez ki. Üstelik Sermin, karşısındaki insanı önemsediğini doyasıya hissettiriyor, benimle konuşurken beyninin başka bir şey ile meşgul olmasına izin vermiyor, ben yanındayken gelen bir telefonu uzatmayı hiç istemeyerek, telefonun diğer ucundaki kişiyi de kırmadan, kibarca “ben seni eve gittiğimde arayacağım” deyiveriyor. Bir yandan da bana dönüp, durgun olduğunun ve bunun yorgunluktan kaynaklandığının altını çiziyor, düşünceli sözlerine kanım kaynıyor. Bu kentin içinde kendimi iyi hissetmemi sağlayacak biri karşıma çıkıyor.

Sermin geçtiğimiz günlerde bir arkadaşını ziyareti için gittiği Yunanistan gezisinden gelirken bana dibek kahvesi alıp getirmiş. Hem özlem gidermek hem de kahvemi almak için evlerinin yakınındaki bir çay bahçesinde buluşmak üzere sözleşmiştik ki aradı, "hadi bize gel, şahane bir şeyin tadına bakacaksın" dedi, yolun karşısına geçip oturduğu apartmanın önüne doğru kıvrıldım, giriş katında oturuyorlar ve pencerede beni bekliyor, apartmanın önünde minik bir bahçe, bahçede güller ve hanımeli var. Bisikleti bahçeyi çevreleyen demirlere bıraktım ve kilitlememe gerek var mı diye sordum el işaretleri ile. Yok dedi o da el işaretleri ile. Nasılsa gözümüzün önünde. Kapıda karşılanıyorum ve sımsıkı sarılıyoruz birbirimize, içeriye giriyorum, burası aslında Sermin’in halasının evi. Ve Meloş mutfaktan ellerini kurulayarak çıkıyor karşıma. Masmavi gözlerine bakıyorum ilkin, o kadar duru bakıyor ki, O’na Sermin’den daha çabuk kanım kaynıyor.

Arkadaşlarımın ebeveynleri, büyükanne-babaları, yaşı başı yerinde akrabaları ile oldum olası iyi anlaştım, üzerime benim de tam tanımlayamadığım garip bir hal gelip yerleşir, hele bana şakaya müsait olduklarını da fark ettirirlerse sürekli bir takılma isteği duyarım, gevezelik ederim, gerisi çorap söküğü gibi gelir. Görüşülemediği zamanlarda özlemlerin hissedildiği, yoklukların fark edildiği bir dostluk başlar aramızda, işte Meloş onlardan biri olacak, çok belli.

Rahmetli eşi Karadenizliymiş Meloş'un, kayınvalidesinden öğrendiği ayran çorbasını ikram etti o akşam bana. Bir ara salonda gezindim, Şeflora ve difenbahyalar yetişiyor salonda, kapının önünden hanımeli toplanıp bir bardağa konulmuş, nasıl desem buradaki bir çok şey özenli geliyor bana. O akşamımın üzerine Meloş şen bir şekilde çörekleniyor, sürpriz bir paket açmışçasına seviniyorum, benim de halam olur musun diyorum Meloş’a, “Olurum” diyor. Bir ara konu fotoğraflardan açılıyor, makinemi elime alıyorum, o akşamı fotoğraflıyorum.

Sanki eskiden beri tanışıyorduk da ben haylazlık edip O’nu uzun zamandır görmeye gelmemişim gibi. İlk buluşmamızdan içimde garip bir huzur ile ayrılıyorum, pencereden eller sallanarak uğurlanıyorum, yine geleceğim Meloş, sen hiç merak etme.


13 Mayıs 2010 Perşembe

Bu bahar


Tanıdım; Limon çamını, Akasya ağacını, Sermin'i, Meloş'u, Mine çiçeklerini.
Topladım; Kuzukulağı ve papatya (gelincik toplamayı denedim, kıyamadım vazgeçtim)
Ektim; Ateş çiçeği, petunya, sardunya, cam güzeli, mine çiçeği, papatya, fesleğen
Yaptım; Oğuz ile birlikte uzun soluklu bisiklet gezintileri, sabah kahvaltıları, açık havada kitap okumaları, dost sohbetleri...
Öğrendim; Çam ağaçlarının nasıl yaprak çıkardığını, henüz çiçeklenmemiş papatyaların kökleriyle birlikte sökülüp saksıya ekilirse gayet güzel yaşadığını...
Bir kez daha farkettim; baharın güzelliğinin küçük bir kentin içinde çok çok daha keyifli yaşanabildiğini...

11 Mayıs 2010 Salı

Sabotaj

Bu fotoğrafa bakıp "cici patii" diyebilirsin, ama ben seninle aynı fikirde değilim.

İşte! Hadi gel de keyifli bir okumanın ortasında bu patileri gördüğünde de cici pati de... Bakıyorum hemen Pirinç'i savunmaya geçip "deme öyle Çellooo, şeker o şeker" diyorsun bana, yok canım tamam şikayetçi değilim, kendimce oturduğum yerden Pirinç'e takılıyorum işte...

10 Mayıs 2010 Pazartesi

Ateş Kadın'ın Ateş Çiçeği

Sana da öyle olmaz mı bazen, aklına bir şey gelir, sevdiğin biri düşer zihnine, dertleşirsin bıdır bıdır bıdır... Biri görse seni, nerelere daldın diye sorsa, hiç! dersin, oysa o sırada dostunla telepatik bağlarını sıkı sıkı örüp günün olaylarını anlatıyorsundur. Herkes birilerine bir şeyleri anlatma ihtiyacı duyar, neyi diye sorma, en konuşulmayacak şeyleri bile, takıntılarını, günün olaylarını, ilk defa gördüğün sülün kuşunun gözlerinin çevresindeki ateş kırmızısını, buna benzer daha nice şeyi...

Bu akşam üzeri iş çıkışı Türkan Abla'ya uğradım, bahçe çok güzel ama her gittiğimde çok kalabalık, sakin bir ânına denk gelip tadını çıkaramıyorum, müşterileri de kovamam ya, sözüm ona çiçek almayacağım bu akşam, ama duramadım, bir kaç mine, bir de ateş çiçeği kapıp geldim, o sırada ateş çiçeğini kimin için kapıp geldiğimi bilmeden. Efe onu alırken "abla ateş çiçeklerini kargalar çok seviyor, gördüler mi gagalıyorlar haberin olsun" dediğinde "sıkar biraz bizimkisini gagalamak" cevabını verdim, iyi demişim di mi?
Eve girer girmez balkona attım kendimi, aldığım çiçekler bir an önce ekilmeli, Oğuz da geç gelecek, oyuncaklarımla oynamak için yeterince vakit var. En çok ateş çiçeği ile ilgilendim bu akşam, ona bakarken renginin yakıcılığından yola çıktım sanırım ve Geveze ile konuşur buldum kendimi. Bugün kendisi zor bir gün geçirdi, onu düşündüm, ışık saçan gözlerini, isterse kor ateş olup baktığı yeri yakabileceğini... Bu çiçeği o'na ekiyorum dedim içimden tabi, sonra telefonum çaldı. Ah dedim ben de senle konuşuyordum ve sana bir çiçek ekiyordum tam da şimdi. "Çiçeği hemen görmek istiyorum" dedi. Görüşmemiz bitince ellerimi yıkamadan gidip aldım makinemi, hem ışık da gitmeden. Hem O ister de ben o'nu kırabilir miyim ki?

Geveze Baykuş'um, Ateş Kadın... Geldiğinde koltuğunun altına tutuşturacağım bu zilliyi bilesin... Ayrıca evin Kamber'i kusur kalmadı fotoğraf çekerken, o minik burnunu illa sokacak ya olmadık yerlere, Pirinç'i de buraya koymadan edemedim.

9 Mayıs 2010 Pazar

11. Kitap: Destan Gönüller - Selim İleri

Evdeki bilgisayarın masaüstünde bir klasör var, aslında bugün o klasörde bulunan Sempe’ye ait çizgilere tekrar göz atıp buraya da koymaya niyetliydim, baktım ki ensemden bir şey çekiştiriyor, bir kitap. Yeni bir kitaba da sanki ondan bahsetmeden geçemezmişim gibi…

Seval’in geçen gün yazdığı lümü lümü ley gelen kargocu postunda konu edilen kitaplara dair çok sık yaptığım ikinci kez okumalarım konusunda kendimle alay etmiştim yorum kısmında, Seval de ikinci okumalar yapanlara haksızlık etmemem gerektiği konusunda uyarmıştı beni, haklıydı. “Herhalde aptalım ki okuduğumu anlamadığım için çift dikiş gidiyorum kitaplarda” bakışı getirmiştim kendime, orada konuyu kapattık, günlerden Perşembe.

Cuma günü Oğuz eve gelirken “bişey lazım mı?” amaçlı aramasını yaptığında, ben “Cuma olduğunu unutmuşum, bulabilirsen Radikal alır mısın?” dedim. Radikal geldi, yemek sonrası kitap ekini açtım, Derviş Şentekin’in “Yeni değil, yeniden okumalıyız” başlığına takıldım. Girizgahı alıntılamak istiyorum;

“Kimin söylediğini bilmiyorum; Borges olduğunu söyleyenlere meylederim. Çünkü Borges’e yakışır-yakıştırırım. Söz şu: Yeni değil, yeniden okumalıyız. Bu söz için Lord Dudley adı da geçer: “Yeni bir kitap okumaktansa okuduğumuz bir kitabı okumak daha yararlıdır.” Dudley söylediyse bile Borges iyi toparlamış… Şu sıralar daha önce okuduğum kitapları okuyup duruyorum. Hayır, arada ‘yeni‘ olanları da okudum ama ‘yeniden’ olanlar çoğunluktaydı…
Zaman zaman, kimini yıllar önce okuduğum kitaplara yeniden gömülürüm. Yusuf Atılgan’ın Aylak Adam’ından, Fakir Bayburt’un Kaplumbağalar’ına, Louis- Ferdinand Cêline’in Gecenin Sonuna Yolculuk’undan Bilge Karasu’nun Gece’sine daha nice kitaba…"

Seval’e ikinci kez okuduğum kitaplar için “ben bu kitaplarla 2000 li yıllarda tanıştım, o zamandan bu yana çok şey değişti, o dönemdeki ben'i yeniden anımsamak isteği de var bu ikinci baskı okumalarında, leziz okumalardan alınan tadı yeniden duyumsama isteği de...” demiştim. ‘Destan Gönüller’ bu dediğime uymayan bir kitap aslında, on yıl önce değil, daha geçen yaz okuduğum bir kitap. Üstelik Selim İleri ile ilk karşılaşmamız, sanki bu kitapla aramdaki bağı tam pekiştiremedim, sanki kitaplığımızda yerini alsa bile bir sayfası benle gelecek, bitti ama bitmedi gibi, yapamadım, elbette yeniden okudum.

İlk okumam kadar çok etkilendim. Melankolik mi? Evet. Altını çizdiğim satırları bu kez buraya yazmayacağım, hem çok fazlalar, hem de bütünlüğün içindeki satırları buraya alamayacağım kadar o kitaba bağlılar, neresinden alırsam alayım, öncesinin bilinmesi gerektiğini düşünüyorum. En fazla bana anlamlı gelen kişileri, hikayesi olan nesneleri buraya taşıyabilirim, hepsi bu.

Birsen, Jülid’anım, Sabri Bey, Reşat Bey, Nüveyre, Kuş Evi, Bez Bebek Mine, Ali, Meliha, kurban renkli elbise, yeşil bir su küpü, bir su küpünde hayatı vehmedemeyen Turgut, kozalak kuşu, tuz ocağına gönderilecek insanlar, sırf çok hassas duyarlılıkları silinsin diye, yalnız insanlar, yalnızlığı seçen insanlar, Hasan, Meral, kaybolan dolmakalem, havuza atılmış alyanslar (kelepçeler), kablosu kesilmiş elektrik süpürgesi, sinema dönüşü içine göz ucuyla bakılan, bir kadının sofra kurduğu, bir adamın kilimli sedire uzandığı, iki çocuğun güreştiği evin saadeti ve asılmış bir bez bebeğe gönül vermiş bir çocuk; Yusuf…