29 Haziran 2009 Pazartesi

İki kadın



Tezer Özlü'yü severim. Kalemini, yaşamını, anlattıklarını.
Tilbe Saran'ı severim. Sesini, oyunculuğunu, sanatını.

Açık Radyo işte bu iki muhteşem insanı "Edebiyat Okumaları" projesinde bir araya getiriyor. Bu hafta içi Tilbe Saran her akşam saat 19.00 da Açık Dergi programında Tezer Özlü'nün "Çocukluğun Soğuk Geceleri’ni okuyacak.

Açık Radyo'nun anonsundaki metin aynen aşağıdaki gibi, ekleyeyim tam olsun.
“Tezer Özlü’nün otuz yıl önce yazdığı bu ilk romanı, yaşamın yalnızca başlangıcını oluşturmakla kalmayan, sürekli dönülen, belki de hiç çıkılamayan çocukluğu yansıtıyor. Yetişkinlerin, tıpkı çocukluğa olduğu gibi, farklılığa da aman vermeyen dünyasına karşı yazar anıların çıplak gerçekliğine sığınıyor.”

söz

Ne zamandır hem paylaşmak hem de verdiğim sözü tutmak adına yazmak istiyorum olmuyor. Kayıp Dostlar Mezarlığı postumda verdiğim sözden bahsediyorum. Cancan ile bir şekilde iletişim kurduk. O, hayatında devrim niteliğindeki gelişmelerden bahsetti, ben kent değiştirişimden. Kopuk, doyurmayan, eskisi gibi olamayan, fiziki şartların da elvermediği, bir parmak bal çalınmış gibi hissettiğim, eskisinden farklı bir düzlemde yaşadığım, ucu açık, sonu açık, havada asılı kalmış gördüğüm renkli bir balon gibi...

soft cans


Ve dün akşam bir puzzle maceramızın daha sonuna geldik. Saat 01.30 sularında Sezen ile birlikte son parçamızı da koyduk, şöyle bir uzuun uzun baktık ve ardından kendimizi uykunun kollarına bıraktık. Evet sıradakii...



27 Haziran 2009 Cumartesi

sinek-lik

ya hatırlıyorum da eskiden plastikten yapılmış sinek öldürücüler vardı böyle oturduğumuz yerden şaak diye vurup öldürelim diye, görüyor musun bak onlar da tarih oldu, hey gidi eski sineklikler neredesiniz...

26 Haziran 2009 Cuma

Güle güle Süha

Evimde yer alan onca kitap arasında yazarı tarafından imzalanmış sadece üç kitap var.

İlki, bir yaz gecesi yolumuzun Beyoğlu'nda bir barda tesadüf eseri kesiştiği Alper Canıgüz'e ait. Ayaküstü kelimeler alıp cümleler vermiştik birbirimize. Kendisine ait olduğunu bilmeden masa üzerinde duran kitabın kapak tasarımını çok beğendiğimi ifade etmiştim. Naif bir şekilde benim kitabım, ben yazarım, şuyum, buyum demeden beş dakikanın panoramasını şak diye imzaya taşımıştır ve vermiştir kitabı elime.

İkincisi çok ayrı, çok farklı bir hikayeyi içinde barındırır, anlatması benim için çok zor bir alandır. İfade edememekten korktuğum için yazamam.

Üçüncüsü Süha'nındır. Yazarlığından önce kendisini tanıdım, şair / yazar kimliği sonradan yerleşti hayatıma, sadık okuyucusu da olamadım itiraf ediyorum. Nişantaşı.. Nişantaşı ... kitabının ilk sayfasına birkaç satır yazıp Süha Tuğtepe olarak imzasını çaktığı zaman anladım ki benim onu tanıdığımdan daha iyi tanıyor beni, yılların deneyimi diyelim buna.

Pazar gününden bu yana gözümüzü kulaklarımızı Çarşamba gününe çevirmiştik, Almanya'dan test sonuçlarını öğrenecektik ancak test sonuçları yerine Çarşamba günü kötü haber geldi.

Buna benzer durumlarda nasıl olunursa öyleyim. Gözümü açıyorum kapıyorum, Alman konsolosluğunun arkasındaki ofise gelmiş ve işlerimizi bitirmemizi beklerken görüyorum onu sonra bir yılbaşı gecesi aynı masada yemekli sohbetimizi, bir akşam üzeri sevgili kanika'mızı gezdirişini, çalışma masasının dağınıklığını, bir dönem yanından hiç ayırmadığı sudoku bulmacalarını ve nice kareyi bir bir görüyorum. Bembeyaz pamuk saçları dökülüyor aşağılara..

Onurlu bir yaşam, hayvanları, insanları, birçok şeyi sevmeyi başarabilmiş bir güzel insan ve içinde bir güzelhayvan taşıyan Süha'yı çok özleyeceğimi biliyorum. Hepsi bu.